^W górę
  • 1 Szkoła Podstawowa nr 1 w Lesznie
    W samym centrum Leszna, u stóp wiaduktu im. gen. Grota-Roweckiego, w zabytkowym budynku mieści się Szkoła Podstawowa nr 1. Nasza szkoła jest publiczną placówką oświatową, przeznaczoną dla dzieci klas I-VI. Wyróżniają ją kameralne klasy i przytulny wystrój wnętrza. Uczniowie mają zagwarantowane wysokie kwalifikacje kadry nauczycielskiej, indywidualne podejście do każdego z nich oraz wszechobecną rodzinną atmosferę.
  • 2 W Naszej szkole...
    Uczniowie korzystają z licznych bezpłatnych zajęć pozalekcyjnych, jak np. zespół wokalny - gra na flażoletach i mandolinach, sportowych - nauka gry w tenisa stołowego, sekcja akrobatyczna, nauka gry w warcaby, zajęcia komputerowe, kółko fotograficzne... Uczniowie mają zatem zapewniony wszechstronny rozwój, mają możliwość występowania na scenie oraz brania udziału w konkursach z różnych dziedzin wiedzy.
  • 3 Szkoła przyjazna uczniom...
    Walorem docenianym przez wielu rodziców jest niewielka liczba uczniów w szkole. Dzięki temu w szkole panuje rodzinna atmosfera i dzieci czują się bezpiecznie. W naszej szkole dzieci nie muszą chodzić na dwie zmiany - wszystkie zajęcia szkolne odbywają się w godzinach przedpołudniowych.
  • 4 U Nas jest bezpiecznie...
    Dzieci mają zapewnioną stałą opiekę medyczną, jak również nowoczesne, zaplecze sanitarne. Wielu korzysta ze świetlicy szkolnej, środowiskowej i stołówki. Zdobyliśmy Certyfikat Szkoły z Klasą, który w sposób oficjalny potwierdza podwyższony standard naszej szkoły. Bezpieczeństwo uczniów w szkole stawiamy na pierwszym miejscu. U Nas nikt nie jest anonimowy, każdy uczeń traktowany jest indywidualnie.
  • 5 Nie bez powodu mówią o nas "JEDYNKA"...
    Podsumowując: doskonaląca się kadra nauczycielska, dobra współpraca z Radą Rodziców, pakiet zajęć pozalekcyjnych do wyboru oraz organizowane przez nas w rodzinnej atmosferze festyny, konkursy, kiermasze i inne imprezy szkolne to tylko niektóre z atutów naszej szkoły. Jesteśmy przekonani, że dzieci, które wybrały naszą szkołę, zostaną doskonale przygotowane do dalszej edukacji.
baner

Patron szkoły

Maria Konopnicka z Wasiłowskich, pseud. Jan Sawa i in., ur. 23 V 1842 w Suwałkach, zm. 8 X 1910 we Lwowie, poetka, nowelistka, pisarka dla dzieci i młodzieży, tłumaczka, publicystka, krytyk.

Zmarła na zapalenie płuc 8 października 1910 r we Lwowie. Pochowana na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.

Od 1878 zamieszkała w Warszawie, gdzie rozwinęła wielostronną działalność literacka i społeczną. Wiele podróżowała. W 1883 wyjechała do Włoch. W 1884 do Pragi. W 1890 na stałe opuściła Warszawę. Przebywała odtąd za granicą: Niemcy, Włochy, Francja, Szwajcaria oraz miejscowości kuracyjne Austrii i Czech, okolicznościowo tylko wracając do kraju. Rezultatem literackim licznych podróży były m.in. Wrażenia z podróży (1884).

W 1906 roku przebywała ponad miesiąc w Gdańsku - od początku kwietnia do pierwszych dni maja. W rok później ukończyła w Żarnowcu nowelę W Gdańsku przedstawiającą dzieje mieszanej rodziny rycerza polskiego Mikołaja Myszkowskiego, który wżenił się w patrycjuszowską rodzinę Mökinsów, gdańskich Niemców.

Była współorganizatorką protestu opinii Świat przeciw pruskim represjom wobec dzieci polskim we Wrześni (1901-02) i ustawom uwłaszczeniowym (m.in. 1908), gdy ogłosiła Rotę oraz prześladowaniom unitów. Na 25-lecie pracy pisarskiej (1903) otrzymała w darze narodowym dworek w Żarnowcu koło Krosna na Pogórzu Karpackim. Mieszkała tu odbywając podróże na południe Europy, głównie do Włoch.

Debiutowała wierszem W zimowy poranek ("Kaliszanin" 1870), właściwym jednak startem poetyckim był cykl W górach ("Tygodnik Ilustrowany" 1876).

Pierwsze dziesięciolecie twórczości Konopnickiej ugruntowało wśród współczesnych jej pozycję jako poetki. Fragmenty dramatyczne Z przeszłości (1881), trzy serie Poezji (1881, 1883, 1887) wraz z włączonymi w dnie z nich Obrazkami, poemat Imagina (ogł. częściami od 1886, wyd. 1913), stały się ważnymi zjawiskami w literaturze okresu, bodźcem ostrych dyskusji ideowych. Podejmowały radykalne inspiracje światopoglądu romantycznego i wzorca romantycznej poetyki, sięgały do antyfeudalnych i wolnomyślnych dążności pozytywistycznych. Najwcześniej skrystalizowaną dziedziną ujawniającą poetycką indywidualność Konopnickiej okazały się wiersze stylizowane na pieśni ludowe, obecne od debiutu, najsilniej dominujące w serii II i III (m.in. cykle Wieczorne pieśni, Na fujarce, Z łąk i pół, Łzy i pieśni, Piosenki i pieśni, Po rosie, Pieśni bez echa), ale powstające do ostatnich lat twórczości.

Prozę nowelistyczną, która po latach wytrzymała próbę czasu lepiej aniżeli utwory poetyckie, uprawiała od 1882. Początkowo czerpała inspiracje z doświadczeń Prusa, Sienkiewicza, Orzeszkowej, następnie rozwinęła własne pomysły w dziedzinie małych form. Po debiutanckim zbiorze Cztery nowele (1888) już zbiór Moi znajomi (1890), a wkrótce Na drodze (1893), Nowele (1897), Ludzie i rzeczy (1898), Na normandzkim brzegu (1904), ujawniły w rozległej skali indywidualny kunszt jej narracji i kompozycji. Koncentrując się na tematyce współczesnej, respektując wymogi poetyki realistycznej uprawiała. różnorodne jej odmiany: szkice reportażowe (Za kratą 1886, Obrazki więzienne 1887-88), narracje wspomnieniowe, portretowe studia psychologiczne, opowiadania o rozwiniętej fabule i rozbudowanych opisach środowisk.

Utwory dla dzieci. Prozatorskie i poetyckie, ogłaszane od 1884, eliminujące natrętny dydaktyzm, rozbudzające wrażliwość estetyczną odbiorców, łączące autentyzm i fantastykę, były rewelacją w tej dziedzinie pisarstwa. Do najwartościowszych osiągnięć Konopnickiej w tej mierze należy poetycka opowieść prozą i wierszem O krasnoludkach i sierotce Marysi (1896). Do dziś wznawia się też O Janku Wędrowniczku (1893) i Na jagody (1903)

Pan Balcer w Brazylii, poemat epicki w sześciu pieśniach, ukazuje – z perspektywy uczestnika i obserwatora, obrotnego kowala Balcera – losy emigracyjnej tułaczki chłopskiej, którym Konopnicka nadała sens symboliczny: męczeńskiej drogi ludu. W cierpieniach i walce staje się on gospodarzem ojczyzny.

Bibliografia:

  • A. Brodzka, O nowelach Marii Konopnickiej, Warszawa 1958.
  • M. Szypowska, Konopnicka jakiej nie znamy, Warszawa 1963.
  • A. Brodzka, Maria Konopnicka, Warszawa 1975.
  • Konopnicka i współczesny jej świat literacki. Wstęp J. Cieślikowski, posłowie S. Szwalbe, Warszawa 1969.
  • Maria Konopnicka. Materiały z sesji naukowej w 60 rocznicę śmierci poetki. Red. K. Tokarzówna, Warszawa 1972.
  • J. Nowakowski, Spotkania nad Arnem - Konopnicka o Lenartowiczu, Warszawa 1970.
  • Z. Mocarska, Maria Konopnicka "Na normandzkim brzegu". Próba odczytania refleksyjnego podtekstu utworu, "Ruch Literacki" R.XV, 1974, z.2.
  • Konopnicka wśród jej współczesnych, Warszawa 1976.
  • K. Chruściński, Posłowie, w: M. Konopnicka, W Gdańsku, Warszawa 1977.
  • J. Bachórz, Wstęp, w: M. Konopnicka, Na normandzkim brzegu, Gdańsk 1978.
  • J. Baculewski, Maria Konopnicka, Warszawa 1978.
  • J. Nowakowski, Wstęp, w: M. Konopnicka, Utwory poetyckie, t.1. Wybór i opracowanie M. Zięba, Warszawa 1988.
  • B. Bobrowska, Konopnicka na szlakach romantyków, Warszawa 1997.

Więcej na Wikipedii >>

Copyright © 2013. SP nr 1 w Lesznie - wykonał D.Bojek Rights Reserved.


Facebook